
Bi ha una clase de chen que no me gusta ni mica ni meya, son os que yo clamo rebeldes conformistas. Son presonaches muito curiosos, que i son en toz os mobimientos reibindicatibos, porque cuan los sientes charrar de cualsiquier tema siempre te ferán sentir como un “impuro”. Ellos son os que tienen a berdá absoluta y, en plano teorico, son os más radicals.
Pero ista chen tiene muitas incongruenzias, primero despotrican contra o sistema capitalista y a soziedá burguesa, pero son os primers en bibir dentro de ella y la fan serbir tanto como Botín. Porque emplegan interrete, una imbenzión gringa ta luitar millor dimpués de una guerra nuclear, antimás de l’orichen melitar mos trobamos con que, emplegando-lo fan más ricas á interpresas como Telefónica. Dimpués treballan, profés que no lo fan en una coperatiba, treballan en o cogollo de o capitalismo y os pocos (o muitos) diners que en tiengan i serán en o banco u caxa de turno.
Pero isto no ye más que a tuca de o izeberg, porque si no quieres colaborar con o sistema u bien te’n bas á bibir ta un país do lo capitalismo no siga tan desarrollau u te’n bas á vivir de traza autosufizién á un lugar o una torre. Y en zagueras toz y todas somos bibindo en iste mundo capitalista y burgués. Asinas que l’unica esferenzia en iste caso ye que os rebeldes conformistas son una mica más incongruens, ya que fan lo mesmo que a resta de a soziedá pero chilan en contra cuan fan lo mesmo que o 95% de a chen.
Lo que creigo que ye pior ye que son os más inmobilistas, en o nazionalismo aragonés son os más carpetobetonicos (si bale iste prestamo de o castellano). Porque como tot lo que siga fer bella cosa en o marco autual ye colaborar y estar sumiso á España no cal fer cosa, o estatuto no cal cambiar-lo porque ye una lai española, cal luitar direutamén por a independenzia. Bien, pero ¿cómo lo fas? En un país tan difízil como Aragón; ye curioso que países como Euskadi u Catalunya aigan feito serbir os estatutos ta creyar, bastir y asentar un nazionalismo propio, ¡e ixo partindo de unos alazez nazionalistas muito más fuertes! Pero no, en Aragón no fa falta ir china chana, en Aragón (ixe gran país de españols) cal demandar a independencia, parixe que no cal fer treballo de base u, profes, ixa mena de treballo no incluye tener estatuto, no incluye poder fer un curriculum aragonés en as escuelas, no, tot surtirá maxicamén cuan una mañana o 70% de a población se rebelle querindo estar independién. Si en atros países a conzienzia de querer independizar-se se ha labrau en años de conseguir chestionar dembas de poder que o gubierno zentral perdeba, demostrando-se que se puede fer lo mismo (incluso millor) dende entidaz más zercanas á la ziudadanía, en Aragón no, no cal.
Por ixo, por apostar por u tot u pon se combierten en rebeldes conformistas, puesto que sapen que pidindo lo 100% les dirán que no. Ixo sí, a suya posizión de aszetas quedará respetada y podrán dezir á toz que son os más radicals, anque nunca no consigan lo que dizen querer, que bien pensau quizau ye lo que realmén quieren, porque no son fatos y sapen que demandan lo imposible (á curto y meyo plazo). Qui luita y se compromete consigue (u no) resultaus, pero cuan menos lo intenta. Qui se queda en a marguin porque ixa no ye a suya luita, no consigue cosa más que en o bar bel desinformau diga: “¡Jolio! iste sí que ye radical”. Pero talmén ye ixo lo que buscan, que tot siga igual para que puedan seguir soltando lo suyo falso discurso antisistema. Tot por alimentar o suyo ego.
Pero ista chen tiene muitas incongruenzias, primero despotrican contra o sistema capitalista y a soziedá burguesa, pero son os primers en bibir dentro de ella y la fan serbir tanto como Botín. Porque emplegan interrete, una imbenzión gringa ta luitar millor dimpués de una guerra nuclear, antimás de l’orichen melitar mos trobamos con que, emplegando-lo fan más ricas á interpresas como Telefónica. Dimpués treballan, profés que no lo fan en una coperatiba, treballan en o cogollo de o capitalismo y os pocos (o muitos) diners que en tiengan i serán en o banco u caxa de turno.
Pero isto no ye más que a tuca de o izeberg, porque si no quieres colaborar con o sistema u bien te’n bas á bibir ta un país do lo capitalismo no siga tan desarrollau u te’n bas á vivir de traza autosufizién á un lugar o una torre. Y en zagueras toz y todas somos bibindo en iste mundo capitalista y burgués. Asinas que l’unica esferenzia en iste caso ye que os rebeldes conformistas son una mica más incongruens, ya que fan lo mesmo que a resta de a soziedá pero chilan en contra cuan fan lo mesmo que o 95% de a chen.
Lo que creigo que ye pior ye que son os más inmobilistas, en o nazionalismo aragonés son os más carpetobetonicos (si bale iste prestamo de o castellano). Porque como tot lo que siga fer bella cosa en o marco autual ye colaborar y estar sumiso á España no cal fer cosa, o estatuto no cal cambiar-lo porque ye una lai española, cal luitar direutamén por a independenzia. Bien, pero ¿cómo lo fas? En un país tan difízil como Aragón; ye curioso que países como Euskadi u Catalunya aigan feito serbir os estatutos ta creyar, bastir y asentar un nazionalismo propio, ¡e ixo partindo de unos alazez nazionalistas muito más fuertes! Pero no, en Aragón no fa falta ir china chana, en Aragón (ixe gran país de españols) cal demandar a independencia, parixe que no cal fer treballo de base u, profes, ixa mena de treballo no incluye tener estatuto, no incluye poder fer un curriculum aragonés en as escuelas, no, tot surtirá maxicamén cuan una mañana o 70% de a población se rebelle querindo estar independién. Si en atros países a conzienzia de querer independizar-se se ha labrau en años de conseguir chestionar dembas de poder que o gubierno zentral perdeba, demostrando-se que se puede fer lo mismo (incluso millor) dende entidaz más zercanas á la ziudadanía, en Aragón no, no cal.
Por ixo, por apostar por u tot u pon se combierten en rebeldes conformistas, puesto que sapen que pidindo lo 100% les dirán que no. Ixo sí, a suya posizión de aszetas quedará respetada y podrán dezir á toz que son os más radicals, anque nunca no consigan lo que dizen querer, que bien pensau quizau ye lo que realmén quieren, porque no son fatos y sapen que demandan lo imposible (á curto y meyo plazo). Qui luita y se compromete consigue (u no) resultaus, pero cuan menos lo intenta. Qui se queda en a marguin porque ixa no ye a suya luita, no consigue cosa más que en o bar bel desinformau diga: “¡Jolio! iste sí que ye radical”. Pero talmén ye ixo lo que buscan, que tot siga igual para que puedan seguir soltando lo suyo falso discurso antisistema. Tot por alimentar o suyo ego.